Stagemanager Edward Elzinga

Die heb je nodig voor een feestje

Uitblinkers - 2016-10-17

Als Willem-Alexander en Máxima een feestje hebben bellen ze Edward Elzinga (43). Zes jaar lang werkte hij als freelance stagemanager op ieder event dat ertoe doet.

Beroep

Stagemanager. Regelt tijdens grote events alles op en rond het podium.

Wapenfeiten

Het trouwfeest van Willem-Alexander en Máxima, Vrienden van Amstel Live, de Toppers, de doop van de Heerema Aegir (drie dagen feest op een boot), events voor BMW, Mini, Volkswagen en Hyundai, 100 jaar PSV én 100 jaar Feyenoord, opening Aquanura en Bosrijk voor de Efteling en Concert van de Vrijheid op Vliegbasis Valkenburg.

Lieg je wel eens?

Ja. Of liegen… ik laat informatie achterwege om de rust te bewaren.

Grootste stommiteit?

Geen. Althans, ik kan me niks herinneren. Misschien omdat ik na afloop van een evenement direct op de deleteknop druk om mijn hoofd vrij te maken voor de volgende klus.

Hoeveel ben je waard per uur?

Ik vraag € 55 en dat ben ik zeker ook wel waard. Eigenlijk werk ik met een dagprijs: € 550 per dag. Ieder extra uur is € 50.

Waarom zou iedereen jou moeten kennen?

Als je wilt dat je evenement perfect verloopt, heb je aan mij een hele goeie.

Wie moet er absoluut eens een kop koffie met jou gaan drinken?

Beslissers bij de grote evenementenbureaus in Engeland en Duitsland. Ik zou heel graag in die landen aan de slag willen.

Goed in?

De rust bewaren, vooruitdenken, communiceren en het belang van de groep vooropstellen.

Belangrijkste les?

Ken je plek en wees alert. Dat geldt zowel voor mijn werk als stagemanager als voor mijn rol als zzp'er.

Wat maakt jou een goede stagemanager?

Dat ik goed samenwerk, overleg, vooruitdenk en stressbestendig ben. Dit werk doe je niet alleen. Ik ben onderdeel van een team dat in ieder geval bestaat uit een show caller of regisseur, een lichtman en een geluidstechnicus. Ik ben de olie tussen al die disciplines, diegene die ervoor zorgt dat iedereen met elkaar communiceert en op de hoogte is van de laatste ontwikkelingen.

Ook voor de artiesten ben ik de communicatiespil. Als er iets misgaat, moet ik snel improviseren zodat het publiek niks merkt. Inmiddels ken ik veel artiesten, dat werkt prettig. Als het nodig is, klop ik zelf op de deur van de kleedkamer om te vragen of ze iets eerder het podium op kunnen.

Een stressvolle baan. Snappen organisatoren dat jij je tarief waard bent?

Meestal wel. Maar ik maak ook mee dat een ander mijn plek inneemt; iemand die € 200 onder mijn dagtarief zit. Vaak is het een bekende van de organisator, een neefje dat net klaar is met zijn studie Media & Entertainment bijvoorbeeld. Domme concurrentie noem ik dat. Vooral omdat je je tarief een jaar later niet zomaar omhoog kunt gooien. Je komt dus nooit meer van je lage tarief af. Uiteindelijk snijden deze gasten zichzelf in de vingers. De meeste organisatoren geven de voorkeur aan mijn ervaring. Als zij met een tussenpersoon werken, gaat het soms mis.

'Na afloop een biertje drinken: altijd doen! Dan hoor je hoe het echt zit.'

Waarom gaat het mis met tussenpersonen?

Zij zoeken vaak mensen voor een lager tarief omdat ze dan zelf meer overhouden aan de klus. Dan slaan ze mij dus over. Laatst werd ik uiteindelijk toch gevraagd. Zegt de organisator die ik al jaren ken: 'Oh, kon je toch?' Ik zeg: 'Natuurlijk kan ik, ik hou elk jaar vrij voor jullie!' Bleek dat de tussenpersoon mij niet had gevraagd en aan zijn baas een ander verhaal had verteld. Dan is het toch goed dat je elkaar even spreekt. Daarom blijf ik bij voorkeur wel even hangen voor een biertje na afloop van een evenement.

Onderhandel je over je tarief?

Als ik moet onderhandelen, gaat het meestal niet over het tarief op de dag van het evenement, maar over de dag ervoor. Als ik de dag voor een event langsga om het programma door te spreken en voor te bereiden, reken ik het volle dagtarief. Ik doe die dag tenslotte geen andere klus. Soms begrijpen klanten dat, maar vaak proberen ze daarop te bezuinigen. Daar ga ik meestal niet in mee.

Doe je veel moeite om opdrachten binnen te halen?

Ik werk nu zes jaar als zzp'er en ik heb nog steeds geen visitekaartjes en geen website. Ik heb het nog niet nodig gehad. Toch heb ik besloten om wat actiever te gaan werven, aangezien ik een paar keer achter het net heb gevist. Een kopje koffie drinken, af en toe de telefoon pakken en vragen: hoe is het, ben je nog leuke dingen aan het doen? En dan afsluiten met: als je me nodig hebt, weet je me te vinden. Zo ben ik weer top-of-mind. En: aan mijn website wordt gewerkt en ik laat kaartjes drukken.

Wat wil je nog bereiken?

In Nederland heb ik alles wat ik zou willen doen, wel een keer gedaan. Mijn ambities liggen vooral buiten Nederland, met name in Duitsland en Engeland. Mijn vriendin komt uit Engeland en ik sluit niet uit dat we daar nog eens gaan wonen. Als ik daar aan de slag kom, uiteraard. Het is nog best lastig om ertussen te komen, maar binnenkort ga ik koffiedrinken met iemand van een evenementenbureau in Londen. Het leuke is dat ik, als Nederlander, daar echt wel wat te brengen heb. Dat heeft vooral te maken met de Nederlandse cultuur: wij zijn duidelijk, zeggen tegen elkaar waar het op staat. Daardoor werken we efficiënt en oplossingsgericht samen. Zowel de Duitsers als de Engelsen kunnen daar nog wat van leren.